Zondag 8 november was het weer tijd voor het jaarlijkse Never Say Die!
Een meute vage mensen had zich voor de deuren van de effenaar verzameld en het was tijd voor de show.
Als eerst was The ghost Inside aan de beurt om hun kunsten te vertonen. Ze speelden best een leuke show. Natuurlijk was het wel een van de wat minder bekende bands van de avond dus de rest van het publiek stond een beetje stom te kijken terwijl de fanbase er op los beukte en schreeuwde. Al was het geluid niet optimaal, maar dit was eigenlijk bij alle shows zo, het geluid in de effenaar is gewoon kut en daar doe je niet zo veel aan ben ik bang.
Toen mocht Iwrestledabearonce het podium op…zonder zangeres welteverstaan. Die lag ergens in een ziekenhuis te creperen met de taco griep of iets dergelijks. De band vond het zonde om te cancellen, dus aldus de gitarist: “We’re just going to play instrumental and you can come up stage to shout random stuff in the mic if you want.” Een beetje vreemd, maar toch tof dat ze het lef hebben om zoiets te doen. Na een tijdje ontstond er zelfs een heuze moshpit op het podium! Jammer van de zangeres, maar dit was stiekem net zo leuk.
Up next… Oeano. De band met de gespierde eng uitziende afro-amerikaan. Ze deden hard hun best maar wisten het publiek niet met zich mee te krijgen, op een paar fanatieke moshers na. Pas met hun nummer ‘District of Misery’ ging het eindelijk een beetje los, maar dat was alweer hun laatste…
Toen was as blood runs black aan de beurt. Het wilde niet echt van de grond komen met hun optreden. Het geluid was ook niet echt om over naar huis te schrijven, de vocals vielen soms enigszins weg, de sfeer ook niet al te denderend. Wat me meteen bij het punt brengt dat de sfeer de hele avond al tamelijk bagger is. Stagedivers worden amper gevangen door het overwegend uit kleine meisjes bestaande publiek dat vooraan staat en de mosh wil ook nooit echt lekker op gang komen… jammer.
Toen was het jaarlijkse ‘avond eet programma’ aan de beurt: HORSE the band.
Ze speelden een leuke set, met veel nummers van hun nieuwste album ‘Desperate Living’ maar zoals we van HORSE gewend zijn klinkt het live natuurlijk allemaal niet even geweldig. Ze waren allemaal weer tamelijk stoned en dronken, dit maakte wel dat ze lekker veel humor in de show wisten te brengen, zoals dat eigenlijk altijd. Maar muziekaal wisten ze niet helemaal te overtuigen. Al heb ik er persoonlijk wel erg van genoten als HORSE fan zijnde, maar voor de rest van het publiek kan ik me voorstellen dat dit de grote misser van de avond was.
Toen kon eindelijk het betere werk beginnen, Architects.
Veel nieuwe nummers met wat oud spul er doorheen. Het geluid was niet altijd even geweldig maar daar heb ik al genoeg over geklaagt. De sfeer zat er al wel iets beter in hier maar het bleef tamelijk dood. Al kwamen er nu wel iets meer stagedivers het podium op (die alsnog wel allemaal jammerlijk tegen de grond knalden door hun kut publiek)
Toen eindelijk de act waarop iedereen had gewacht. De helden band Despised Icon!
Zoals we gewend zijn van de mannen hebben ze weer een tof showtje neergezet. Veel nieuwe nummers maar ook natuurlijk de oude bekenden zoals ‘In the arms of perdition’ kwamen langs. Er viel ook wel te merken dat veel mensen voor deze band kwamen want de mosh was nu wel een tikkie harder, al was het nog niks vergeleken met die van vorig jaar.
Hoogtepunt van het optreden vond ik toch wel dat de vocalist van Oceano er bij het laatste nummer bij kwam om de boel op stelten te zetten. Gaaf showtje.
Never Say Die was dit jaar misschien minder geslaagd als die van vorig jaar, maar toch wisten de bands er een leuke avond van te maken. Volgend jaar zijn we dan ook gewoon weer van de partij!
Later deze week recensies van: London Burning II en de Eastpak Antidote Tour
